شماره ۸۶۸ - رسیده ایم به بزم تو، مهربانی کن

رسیده ایم به بزم تو، مهربانی کن
شکفته شو ز می، از چهره گلفشانی کن ۱

به حرف خضر مکن اعتبار در ره عشق
سخن بپرس، ولی خود هر آنچه دانی کن ۲

به آب و رنگ چو گل منت بهار مکش
چو شمع چهره ای از سوز دل خزانی کن ۳

غم زمانه ترا پیر کرد ای غافل
بگیر ساغر و چون شاخ گل جوانی کن ۴

به خویش گم شدی از فکر وصل او ای دل
که گفته بود به عنقا، هم آشیانی کن؟ ۵

سلیم، روح نظیری ترا مددکار است
برآر تیغ زبان و جهانستانی کن ۶