هوش مصنوعی: این شعر عاشقانه و عارفانه از زبان شاعری است که از درد دل و رنج‌های عشق می‌گوید. او از آیینه به عنوان نمادی از صداقت و انعکاس واقعیت استفاده می‌کند و از همنشینی عشق و دشمنی در دل خود شکایت دارد. شاعر با اشاره به طاووس و طوطی، زیبایی و اسارت را به تصویر می‌کشد و در نهایت، به ناتوانی خود در برابر عشق اعتراف می‌کند.
رده سنی: 16+ متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که درک آن‌ها به بلوغ فکری و تجربه‌ی زندگی نیاز دارد. همچنین، استفاده از استعاره‌ها و نمادهای پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر دشوار باشد.

شماره ۹۲۴ - ز روی دل چه بر اهل هوس آیینه می داری

ز روی دل چه بر اهل هوس آیینه می داری
چو گل تا چند پیش خار و خس آیینه می داری ۱

در آن دل، ما و دشمن همنشین یکدگر گشتیم
چنین باشد چو بر روی دو کس آیینه می داری ۲

ز ذوق حسن خود چون در مقام جلوه می آیی
چو طاووسان مست از پیش و پس آیینه می داری ۳

به حرف هجر در وصلم ز خویش آگاه می سازی
به روی مست از تیغ عسس آیینه می داری ۴

ز دلتنگی برونم آر و آن گه روی خود بنما
چو طوطی تا کی ام پیش قفس آیینه می داری ۵

ندارد مردم چشمم رمق دیگر، چرا ای دل
ز عینک هر زمانش بر نفس آیینه می داری ۶

به وصل او سلیم اظهار شوق از ابلهی باشد
ز بال خود به عنقا ای مگس آیینه می داری ۷
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۷
کانال گوهرین در ایتا
۲۸۱
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:شماره ۹۲۳ - به بزم می کشان لاابالی
گوهر بعدی:شماره ۹۲۵ - به ناله فاش مکن راز دل ز غمازی
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.