شمارهٔ ۹ - اظهار افلاس خود و طلب تدارک

ای سروری که بر در دولتسرای تو
هرکس که رو نهاد به دلخواه می رود ۱

خورشید با وجود جناب بلند تو
بر آسمان ز همت کوتاه می رود ۲

از خرمنی که خصم تو دارد، به سوی برق
صد نامه بیش بر پر هر کاه می رود ۳

در یک نفس کبوتر عزم تو طی کند
راهی که آفتاب به یک ماه می رود ۴

از بس ندیده کار تو بی مصلحت کسی
یوسف به ریسمان تو در چاه می رود ۵

شد مدت سه سال که بر درگهت مرا
حرفی نه از وزیر و نه از شاه می رود ۶

رحم آیدت به حالم اگر باخبر شوی
کاوقات من به سر به چه اکراه می رود ۷

احوال خویش می کنم از هرکسی نهان
دانم سخن چگونه در افواه می رود ۸

راضی نیم که پیشتر از من کسی ترا
گوید فلان غلام نکوخواه می رود ۹