شماره ۲۷ - می نماید در شب تاریک راه دور را

می نماید در شب تاریک راه دور را
چشمی از شمع است روشن تر عصای کور را ۱

رستمی، تا چون کمان حلقه بر خود غالبی
می کند گردآوری برگشتن از خود زور را ۲

در پناه عجز ایمن گشتم از جور سپهر
رهزنی در پی نباشد کاروان مور را ۳

شوخی مژگان شد از بیماری چشم تو بیش
اضطراب نبض افزون تر بود رنجور را ۴

عشق را نازم که چون بر تخت استغنا نشست
کرد کشکول گدایی کاسهٔ فغفور را ۵