شماره ۶۰ - سرت گردم به گلشن جلوه ده آن روی چون گل را

سرت گردم به گلشن جلوه ده آن روی چون گل را
رگ لبریز خون ناله کن منقار بلبل را ۱

مرا سرپنجهٔ حسن است طاقت آزما امشب
که موج بحر بی تابی کند کوه تحمل را ۲

مبادا حالی او گردد و بیگانگی آرد
نگاه شوخش از حد می برد با ما تغافل را ۳

تجرد پیشگان مستغنی اند از دولت دنیا
گهر ریگ تا دریا بود بحر توکل را ۴

ز صرصر پنجه زردار گل بر خاک می افتد
بپیچد باد دستی های ما د ست تمول را ۵

تهی دارند پیران خمیده غور کن یک ره
که جا پیوسته جویا بر سر دریا بود پل را ۶