شماره ۹۱ - غم بود چاره حریف به غم آموخته را

غم بود چاره حریف به غم آموخته را
بستم از داغ تو بر زخم جگر سوخته را ۱

پردهٔ شرم تو شد حیرت نظارهٔ ما
کرده ای جامهٔ آن تن نظر دوخته را ۲

گر خجالت کش رخسار تو نبود گل باغ
از کجا آورد این رنگ برافروخته را ۳

زود چون شمع بری راه به سر منزل وصل
هادی خویش کنی گر نفس سوخته را ۴

نونیاز است دل و چشم تو پرمایل ناز
مکن از دست رها مرغ نوآموخته را ۵

کرده ای باز زهم صحبتی پیرمغان
آتش خرمن طاقت رخ افروخته را ۶

هر که خو کرده به هجران نبود طالب وصل
هست شادی غم دیگر به غم آموخته را ۷

کوه را چون پرکاهی برد از جا جویا
سردهم گر ز مژه گریهٔ اندوخته را ۸