هوش مصنوعی:
این متن شعری عرفانی و احساسی است که به موضوعاتی مانند توکل به خدا، عشق، رنجهای درونی، گناه و بخشش، و رشد معنوی میپردازد. شاعر از دردهای پنهان، عشق و تواضع در برابر لطف الهی سخن میگوید و به دنبال بینش و روشنایی است.
رده سنی:
16+
مفاهیم عمیق عرفانی و اخلاقی موجود در متن برای درک و تجربه نوجوانان و بزرگسالان مناسب است و ممکن است برای کودکان و نوجوانان کمسنوسال قابل فهم نباشد.
شماره ۱۱۷ - ساخت هر کس از توکل تکیه گاه خویش را
ساخت هر کس از توکل تکیه گاه خویش را
از خس و خار خطر پرداخت راه خویش را ۱
همچو داغ لاله ام در دل گره گردیده است
بسکه می دارم نهان در سینه آه خویش را ۲
در قطار بی گناهانت شمردن می توان
گر توانی در شمار آری گناه خویش را ۳
بود در گهواره ام دل مرغ دست آموز عشق
در کنار برق پروردم گیاه خویش را ۴
گرنه لطفت هر سحر از خاک برمیگیردش
مهر چون بر چرخ اندازد کلاه خویش را ۵
فیض بینش یافت جویا دیدهٔ داغ دلم
بسکه دزدیدم ز شرم او نگاه خویش را ۶
از خس و خار خطر پرداخت راه خویش را ۱
همچو داغ لاله ام در دل گره گردیده است
بسکه می دارم نهان در سینه آه خویش را ۲
در قطار بی گناهانت شمردن می توان
گر توانی در شمار آری گناه خویش را ۳
بود در گهواره ام دل مرغ دست آموز عشق
در کنار برق پروردم گیاه خویش را ۴
گرنه لطفت هر سحر از خاک برمیگیردش
مهر چون بر چرخ اندازد کلاه خویش را ۵
فیض بینش یافت جویا دیدهٔ داغ دلم
بسکه دزدیدم ز شرم او نگاه خویش را ۶
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۶
۲۸۹
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۱۶ - سخت پر شد در غم عشقت تن محزون ما
گوهر بعدی:شماره ۱۱۸ - دارد همیشه عشق سخن ناتوان مرا
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
