هوش مصنوعی: این شعر عاشقانه و عرفانی بیانگر درد دوری از معشوق و اشتیاق به وصال اوست. شاعر با تصاویر زیبا مانند مژگان، زلف، آه و سنبل، احساسات خود را بیان می‌کند. همچنین، اشاره‌ای به مفاهیم عرفانی مانند فنا در معشوق و فیض اهل بیت دارد.
رده سنی: 16+ مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه در شعر وجود دارد که درک آن‌ها نیاز به بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات کلاسیک دارد. همچنین، برخی از تصاویر و مفاهیم ممکن است برای سنین پایین قابل درک نباشد.

شماره ۱۳۷ - نادیدن جمال تو مشکل بود مرا

نادیدن جمال تو مشکل بود مرا
مژگان بهم زدن تپش دل بود مرا ۱

آهی که سرکشد ز لبم شاخ سنبلی ست
از بسکه دل به زلف تو مایل بود مرا ۲

همچون حباب در رفتن ز خویشتن
گام نخست دامن منزل بود مرا ۳

تا کی توان کشید ترش رویی سحاب
در دیده هر صدف کف سائل بود مرا ۴

کو نیم قطره خون که نثار رهش کنم
خجلت ز دست و بازوی قاتل بود مرا ۵

در سینه دل ز فیض تو لای اهل بیت
جویا به از هزار حمایل بود مرا ۶
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۶
کانال گوهرین در ایتا
۳۲۵
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:شماره ۱۳۶ - دل ندارد تاب صحبت های نامانوس را
گوهر بعدی:شماره ۱۳۸ - باز مستی کرده خون آشام چشمان ترا
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.