هوش مصنوعی:
این شعر عاشقانه و عرفانی بیانگر درد دوری از معشوق و اشتیاق به وصال اوست. شاعر با تصاویر زیبا مانند مژگان، زلف، آه و سنبل، احساسات خود را بیان میکند. همچنین، اشارهای به مفاهیم عرفانی مانند فنا در معشوق و فیض اهل بیت دارد.
رده سنی:
16+
مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه در شعر وجود دارد که درک آنها نیاز به بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات کلاسیک دارد. همچنین، برخی از تصاویر و مفاهیم ممکن است برای سنین پایین قابل درک نباشد.
شماره ۱۳۷ - نادیدن جمال تو مشکل بود مرا
نادیدن جمال تو مشکل بود مرا
مژگان بهم زدن تپش دل بود مرا ۱
آهی که سرکشد ز لبم شاخ سنبلی ست
از بسکه دل به زلف تو مایل بود مرا ۲
همچون حباب در رفتن ز خویشتن
گام نخست دامن منزل بود مرا ۳
تا کی توان کشید ترش رویی سحاب
در دیده هر صدف کف سائل بود مرا ۴
کو نیم قطره خون که نثار رهش کنم
خجلت ز دست و بازوی قاتل بود مرا ۵
در سینه دل ز فیض تو لای اهل بیت
جویا به از هزار حمایل بود مرا ۶
مژگان بهم زدن تپش دل بود مرا ۱
آهی که سرکشد ز لبم شاخ سنبلی ست
از بسکه دل به زلف تو مایل بود مرا ۲
همچون حباب در رفتن ز خویشتن
گام نخست دامن منزل بود مرا ۳
تا کی توان کشید ترش رویی سحاب
در دیده هر صدف کف سائل بود مرا ۴
کو نیم قطره خون که نثار رهش کنم
خجلت ز دست و بازوی قاتل بود مرا ۵
در سینه دل ز فیض تو لای اهل بیت
جویا به از هزار حمایل بود مرا ۶
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۶
۳۲۵
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۳۶ - دل ندارد تاب صحبت های نامانوس را
گوهر بعدی:شماره ۱۳۸ - باز مستی کرده خون آشام چشمان ترا
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.