شماره ۱۷۷ - رفتن زخود به دشت جنون هادی من است

رفتن زخود به دشت جنون هادی من است
طومار آه محضر آزادی من است ۱

از جوش درد منبع غم های عالمم
هر دل که در فغان شده فریادی من است ۲

طرح مرا زمانه ز رنگ پریده ریخت
عنقا خراب رشک ز آبادی من است ۳

صد کوه قاف را کند از جا چو پرکاه
آنجا که زور بازوی فرهادی من است ۴

جویا محیط عالم امکان بود دلم
در رقص خوشدلی فلک از شادی من است ۵