شماره ۱۷۸ - آرامم از خط تو رمیدن گرفته است

آرامم از خط تو رمیدن گرفته است
تا نکهت بهار دمیدن گرفته است ۱

خون دلم ز پنجهٔ مژگان به راه او
دامان انتظار چکیدن گرفته است ۲

صهبا به بزم تا نرسیده است نارس است
می در پیاله رنگ رسیدن گرفته است ۳

وحشت مرا رساند به سر منزل وصال
آن صید را دلم ز رمیدن گرفته است ۴

از فیض آبیاری می لاله های رنگ
جویا به باغ حسن دمیدن گرفته است ۵