شماره ۲۲۶ - اضطرابم آتش رخسار او را دامن است

اضطرابم آتش رخسار او را دامن است
شمع گل از شعلهٔ آواز بلبل روشن است ۱

تیغ اقبالش خورد بر ابر در پیکار نفس
هر کرا چون کوه پای جستجو در دامن است ۲

هر که از سر بگذرد آسان برون آید زخویش
بر تن آزادگان سر تکمهٔ پیراهن است ۳

عیب پوشی عین بینایی است اهل دید را
ظلمت شب سرمهٔ بینش بچشم روزن است ۴

بیخود از عالم به آسانی کند قطع نظر
باده را در طبع ها تأثیر آب آهن است ۵

با گریبان نیست وحشت مشربان را الفتی
جامهٔ عریانی صحرا سراپا دامن است ۶

یک نظر سیرش نبینم بسکه از بیم سحر
دیده ام تا صبحدم جویا به روی روزن است ۷