هوش مصنوعی:
این متن شعری است که به مفاهیمی مانند عشق، رسوایی، خودآرایی، و زیبایی میپردازد. شاعر از ناپایداری دنیا و زیباییهای آن سخن میگوید و تأکید میکند که دلها همواره درگیر رسواییهای عشق هستند. همچنین، اشارهای به گذرا بودن جلوههای دنیوی و ارزش نهادن به عشق حقیقی دارد.
رده سنی:
16+
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که درک آنها به بلوغ فکری و تجربهی زندگی نیاز دارد. همچنین، برخی از عبارات ممکن است برای مخاطبان جوانتر پیچیده باشد.
شماره ۲۵۰ - قبای پاره نصیبش زچرخ مینایی است
قبای پاره نصیبش زچرخ مینایی است
همیشه هرکه چو گل در پی خودآرایی است ۱
بغیر من به خیال کسی گذار مکن
به سیر خلوت دلها مرو که رسوایی است ۲
ز حسن کامل آن دلربایی چار ابرو
کدام دل که نه در چارسوی رسوایی است ۳
زکوة جلوه مپندار سایه بر خاکم
ترا که موسم جوش بهار رعنایی است ۴
به غیر خون جگر خلق را نمی ریزد
میی به ساغر دل تا سپهر مینایی است ۵
همیشه هرکه چو گل در پی خودآرایی است ۱
بغیر من به خیال کسی گذار مکن
به سیر خلوت دلها مرو که رسوایی است ۲
ز حسن کامل آن دلربایی چار ابرو
کدام دل که نه در چارسوی رسوایی است ۳
زکوة جلوه مپندار سایه بر خاکم
ترا که موسم جوش بهار رعنایی است ۴
به غیر خون جگر خلق را نمی ریزد
میی به ساغر دل تا سپهر مینایی است ۵
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۵
۳۲۹
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۲۴۹ - گرنه اشک از دیده در هجران یار افتاده است
گوهر بعدی:شماره ۲۵۱ - شد شباب و جسم غم فرسوده با ما مانده است
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.