شماره ۲۵۴ - دل به غیر از باده زار و ناتوان افتاده است

دل به غیر از باده زار و ناتوان افتاده است
چارهٔ کارش همین آتش به جان افتاده است ۱

تا دلم در فکر رخسار بتان افتاده است
همچو مینای می اش آتش به جان افتاده است ۲

هر کرا نبود به رنگ ماه از دریوزه عار
طشت رسوایی زبام آسمان افتاده است ۳

بلبل نطقم زجوش حیرت نور رخش
همچو شمع صبحگاهی از زبان افتاده است ۴

با همه اعضا دود چون سایه از دنبال او
آهویی کز تیر آن ابر و کمان افتاده است ۵

گر به لطف از خاک برگیرد شود نخل بهشت
سایه ای کز قد آن سرو روان افتاده است ۶

ناوک دلدوز او جویا نشانش چون نساخت
همچو شمعم آتش اندر استخوان افتاده است ۷