شماره ۲۶۷ - زان لب که نوشداروی جانهای خسته است

زان لب که نوشداروی جانهای خسته است
یک بوسه مومیایی این دلشکسته است ۱

تا جلوه ای ز صحن چمن رخت بسته است
چشمی است داغ لاله که در خون نشسته است ۲

شادی در این زمانه نباشد جدا زغم
هر غنچه ای که می شکفد دلشکسته است ۳

از سیر چارباغ چه طرف بست
آن را که غم به سینه مربع نشسته است ۴

رفت از فراق سرو تو موزونی ام زطبع
از خاطرم غزال غزل بی تو جسته است ۵

با آنکه از صفای بناگوشت آگه است
چندین گهر برای چه بر خویش بسته است ۶

کی عقدهٔ دلم بگشاید ز سیر باغ
دستی است گل که حسن تو برچوب بسته است ۷

هرگز نگاه لطف، ز جویا مگیر باز
پیرو خمیده قد و نزار است و خسته است ۸