شماره ۲۹۷ - در دیاری که دلم عاشقی آموخته بود

در دیاری که دلم عاشقی آموخته بود
خوی دل آب و هوایش سوخته بود ۱

پرتو شمع برون رفت چو دود از روزن
بسکه از جوش حیا چهره ات افروخته بود ۲

رفت چون موج به سیلاب رگ ابر بهار
زآنچه امشب مژه از بحر دل اندوخته بود ۳

تا دم از عشق زدم رازدرونم گل کرد
گویی از تار نفس زخم دلم دوخته بود ۴