شماره ۲۹۹ - دیار غربتم آنجا بود که انجمن است

دیار غربتم آنجا بود که انجمن است
به هر کجا که زخود می کنم سفر وطن است ۱

هوای دیدنت از بس گرفته جا به سرم
شب وصال توام هر نگه نفس زدن است ۲

چرا از چاشنی درد او بود محروم
دلم که غنچه صفت پای تا به سر دهن است ۳

چنان تهی ز خود کاو کاو غم شده ام
که پای تا به سرم چون حباب پیرهن است ۴