شماره ۳۴۱ - آنکه از داغ فراقت جگرش سوخته است

آنکه از داغ فراقت جگرش سوخته است
یار اغیار شدن بیشترش سوخته است ۱

اولین گام بود راه به مقصد چون برق
هر که از گرم روی بال و پرش سوخته است ۲

دوری از مال جهان جوی که آسوده شوی
جگر لاله ز پهلوی زرش سوخته است ۳

شعلهٔ آه زلب تا مژه ام را دریافت
عالم هجر نگر خشک و ترش سوخته است ۴

خویش را شمع صفت می دهد از آه به باد
هر که از آتش عشقت جگرش سوخته است ۵

تیر آهم ندهد داد فلک را جویا
مگر از آتش دل بال و پرش سوخته است ۶