شماره ۳۴۲ - رفتی و حال دل از بسیاری غم درهم است

رفتی و حال دل از بسیاری غم درهم است
در چمن هر شاخ گل دور از تو نخل ماتم است ۱

حرف بی مغزی بریزد گر ز نوک خامه ای
دلنشین ساده لوحان همچو نقش خاتم است ۲

عذرخواهی چاره باشد خاطر رنجیده را
چرب نرمی زخم شمشیر زبان را مرهم است ۳

گر ندانی خویش را داناترین مردمی
شعر خوب اکثر به نام مولوی لااعلم است ۴

آرزوی مستی سرشارم امشب در سر است
گر همه پر می کنی پیمانه، ساقی! پر، کم است ۵

شوخ ما را نیست جز در دامن وحشت قرار
چون شرار این شعله خو آغوش پرورد رم است ۶

تا توانی در شکست دشمن سرکش مکوش
خار تا در پای نشکسته است آزارش کم است ۷

ای جفا جو بر جوانیهای عشقم رحم کن
‏ چهرهٔ خاطر هنوزم نو خط گرد غم است ۸

نیستی بگزین که ره یابی به معراج قبول
شکل لابر دعویم آری دلیل سلم است ۹