هوش مصنوعی:
این متن شعری است که از درد و رنج عاشقانه و عشق عمیق به معشوق سخن میگوید. شاعر از بیقراری، تغییر حالات روحی، و تحمل سختیها در راه عشق میگوید و معشوق را به عنوان کعبه و قبلهگاه خود معرفی میکند.
رده سنی:
16+
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که درک آن برای سنین پایینتر دشوار بوده و ممکن است نیاز به تجربه و دانش ادبی بیشتری داشته باشد.
شماره ۳۵۰ - در غمت بی طاقتی سیماب آسا جان ماست
در غمت بی طاقتی سیماب آسا جان ماست
رفتن از رنگی به رنگی نعمت الوان ماست ۱
تا درون ما خم صهبای صدرنگ آرزوست
بر جگر دندان فشردن نعمت الوان ماست ۲
بسکه برچیدیم با دامن سرشک از چشم تر
مردمک چون لاله داغ گوشهٔ دامان ماست ۳
من غلام آنکه جویا خاک پای قنبرش
قبلهٔ ما کعبهٔ ما دین ما ایمان ماست ۴
رفتن از رنگی به رنگی نعمت الوان ماست ۱
تا درون ما خم صهبای صدرنگ آرزوست
بر جگر دندان فشردن نعمت الوان ماست ۲
بسکه برچیدیم با دامن سرشک از چشم تر
مردمک چون لاله داغ گوشهٔ دامان ماست ۳
من غلام آنکه جویا خاک پای قنبرش
قبلهٔ ما کعبهٔ ما دین ما ایمان ماست ۴
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۴
۳۰۲
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۳۴۹ - در حریمش دل و جان باخته می باید رفت
گوهر بعدی:شماره ۳۵۱ - هر کجا می نیست گر گلشن بود غمخانه است
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
