شماره ۳۵۱ - هر کجا می نیست گر گلشن بود غمخانه است

هر کجا می نیست گر گلشن بود غمخانه است
سرو و گل کی جانشین شیشه و پیمانه است ۱

با زبان حال در رفتن ز خود گوید حباب
همدمان در بزم یکرنگی نفس بیگانه است ۲

عاقل است آنکه که بر نادانی خود قائل است
هر که دانا می شمارد خویش را دیوانه است ۳

در گلستانی که ریزد سرو من رنگ خرام
نکهت گل گرد راه جلوهٔ مستانه است ۴

در ریاض دهر ناکامی گل دون فطرتی است
کامیابی در رکاب همت مردانه است ۵

هر که دولتمندتر حرصش به دنیا بیشتر
پای تا سر گوهر شهوار آب و دانه است ۶

در هوای شمع، آن رخسار از بس می تپد
مردمک در دیده ام جویا دل پروانه است ۷