شماره ۴۰۴ - شکوه عشق به پا سقف آسمان دارد

شکوه عشق به پا سقف آسمان دارد
به سرو آه من این قمری آشیان دارد ۱

تنی چو شمع بود در حساب سوختگان
که مهر داغ به طومار استخوان دارد ۲

توان به حسن ادب پاس آشنایی داشت
زحفظ مرتبه این گنج پاسبان دارد ۳

زحلقه حلقهٔ جوهر چو محشر سیماب
شکوه حسن تو آیینه را تپان دارد ۴

زحرف کس نشنیدیم بوی یکرنگی
به رنگ غنچه گر از لخت دل زبان دارد ۵

همیشه قطع کلامم کنی به تیغ زبان
چنین دو نیم سخن را مزن که جا ن دارد ۶

هر آن حریف که چیزی به خویش نسپرده است
فراغت عجبی از نگاهبان دارد ۷

زسوز عشق کسی را که تن به سختی داد
چو نای پوست به تن حکم استخوان دارد ۸

من و شکایت افلاک؟ کافرم جویا!‏
اگر دلم سر سودای این دکان دارد ۹