هوش مصنوعی: این متن شعری عاشقانه و عرفانی است که با استفاده از تصاویر زیبا و استعاره‌های غنی، احساسات و حالات عاشقانه و روحانی را بیان می‌کند. شاعر از عناصری مانند آینه، لاله، چاه زنخدان، زلف و خال و خط، و تصاویری مانند برق نگاه و شعله‌های رنگ برای توصیف حالات عاشقانه و روحانی استفاده کرده است.
رده سنی: 16+ متن دارای مفاهیم عمیق عاشقانه و عرفانی است که ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعاره‌های پیچیده و زبان ادبی بالا نیاز به سطحی از بلوغ فکری و ادبی دارد.

شماره ۴۰۵ - چو شوخ چشمی خود را ز روی آینه دید

چو شوخ چشمی خود را ز روی آینه دید
از آن فرنگ حیا لاله لاله رنگ چید ۱

میان چاه زنخدان او نشان یابد
کسیکه پای دلش در ره هوس لغزید ۲

اسیر زلف و رخ و خال و خط به مدرس عشق
بود چنانکه شناسد کسی سیاه و سفید ۳

به کام مرده دلان ریختی زلال حیات
لبت چو در جسد نای روح نغمه دمید ۴

زتیغ بازی برق نگاه او امروز
ز روی باده کشان شعله شعله رنگ پرید ۵

بسان طائر ذی بال می پرانیدند
اگر چو جویا می داشت پیر خم دومرید ۶
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۶
کانال گوهرین در ایتا
۳۱۶
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:شماره ۴۰۴ - شکوه عشق به پا سقف آسمان دارد
گوهر بعدی:شماره ۴۰۶ - شور آمد آمد صد مدعا گردد بلند
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.