هوش مصنوعی:
این شعر عرفانی و عاشقانه از زبان شاعری بیان میشود که در دل شب با یاد خدا و معشوق، احساسات عمیق خود را بروز میدهد. شاعر از مفاهیمی مانند دعا، عجز، جفا و امید سخن میگوید و با استفاده از تصاویر شاعرانه مانند قمری مست، خاکستر بر هوا و سرو بلند، احساسات خود را به تصویر میکشد.
رده سنی:
16+
این شعر دارای مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و تجربهی زندگی دارد. همچنین، استفاده از استعارهها و تشبیهات پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد.
شماره ۴۰۶ - شور آمد آمد صد مدعا گردد بلند
شور آمد آمد صد مدعا گردد بلند
در دل شب چون زلب نام خدا گردد بلند ۱
قمری مستی ست پنداری به پرواز آمده
چون کف خاکستر ما بر هوا گردد بلند ۲
صفحهٔ تصویر سازد پرده های گوش را
چون به یاد عارضی فریاد ما گردد بلند ۳
بی تو سرو آه از بالای ضعف پیکرم
همچو قد کودکان در سالها گردد بلند ۴
سرو او چون جلوه پیرایی کند در صحن باغ
نخل را از هر ورق دست دعا گردد بلند ۵
بر مآل کار خود غیر از کف افسوس نیست
هر کجا بر عاجزی دست جفا گردد بلند ۶
این به طور آن غزل جویا که خان فرموده اند
گر زپای افتاده ای دست دعا گردد بلند ۷
در دل شب چون زلب نام خدا گردد بلند ۱
قمری مستی ست پنداری به پرواز آمده
چون کف خاکستر ما بر هوا گردد بلند ۲
صفحهٔ تصویر سازد پرده های گوش را
چون به یاد عارضی فریاد ما گردد بلند ۳
بی تو سرو آه از بالای ضعف پیکرم
همچو قد کودکان در سالها گردد بلند ۴
سرو او چون جلوه پیرایی کند در صحن باغ
نخل را از هر ورق دست دعا گردد بلند ۵
بر مآل کار خود غیر از کف افسوس نیست
هر کجا بر عاجزی دست جفا گردد بلند ۶
این به طور آن غزل جویا که خان فرموده اند
گر زپای افتاده ای دست دعا گردد بلند ۷
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۷
۳۰۴
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۴۰۵ - چو شوخ چشمی خود را ز روی آینه دید
گوهر بعدی:شماره ۴۰۷ - توصیف تو از بشر نیاید
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.