شماره ۴۱۲ - چون مصور صورت آن جان جانان می کشد

چون مصور صورت آن جان جانان می کشد
دست از صورت نگاری می کشد جان می کشد ۱

قید تن جان مجرد بهر جانان می کشد
یوسف ما را محبت سوی زندان می کشد ۲

اینقدر دانسته چشم التفات از ما مپوش
چون تغافل بگذرد از حد به نسیان می کشد ۳

روبگردانی اگر یک صبحدم از آفتاب
همچو ماه چارده خورشید نقصان می کشد ۴

از برم دل را که زیر بار صد کوه غم است
چشم فتان تو با قلاب مژگان می کشد ۵

بسکه می پیچم به خود زنجیر می آرد برون
از جراحت های من هر کس که پیکان می کشد ۶

رتبهٔ رعنایی سروم بلند افتاده است
بر زمین چون پرتو خورشید دامان می کشد ۷

دل بذوق زخم شمشیرت در آغوش هوس
غنچه آسا یک بغل چاک گریبان می کشد ۸

این پریشانی که در دلها پریشان گشته است
نیک اگر بینی به آن زلف پریشان می کشد ۹

گریه چون بگذشت از حد آفت جان و تن است
قطره چون بسیار شد جویا به طوفان می کشد ۱۰

می فریبد عام شیخ ازوجد همچون گردباد
خار و خس را سوی خود از باد دامان می کشد ۱۱

ای گران جان اینقدر لاف سبکروحی مزن
می شود تیرش ترازو در دل و جان می کشد ۱۲

چون کنم جویا که سیر مجلس نواب را
پیشتر دل می کشید اکنون دل و جان می کشد ۱۳