شماره ۴۲۸ - دل از ازل چو غنچه گریبان دریده بود

دل از ازل چو غنچه گریبان دریده بود
با چاک پیرهن گل صبحم دمیده بود ۱

می آید از طپیدنش آواز پای او
در موج اضطراب دلم آرمیده بود ۲

بر پای نخل قامت وحشت خوبان نثار کرد
گلهای لخت دل که به دامان دیده بود ۳

تا انتهای وادی وحشت رسیده است
چشمت که از سیاهی مژگان رمیده بود ۴

دور از غبار کوی تو جویا ز جوش درد
چون برگ گل به خون دل طپیده بود ۵