شماره ۴۹۰ - ترک همره رهنمای کوی ماه من بود

ترک همره رهنمای کوی ماه من بود
چشم پوشیدن ز مردم شمع راه من بود ۱

من که چشم عیب بینی را نمی پوشم زخلق
سر زند از هر که تقصیری گناه من بود ۲

چون شمیم غنچه از خوناب دل جوشیده ام
سرو رنگین جلوه ای گر هست آه من بود ۳

گر به ظاهر زان گل رو چشم می پوشم ولی
هر بن مژگان کمینگاه نگاه من بود ۴

من چرا لرزم به خویش از آفتاب روز حشر
سایهٔ آل عبا جویا پناه من بود ۵