شماره ۵۱۷ - من که در سیر گلم بیخودی مل باشد

من که در سیر گلم بیخودی مل باشد
می و پیمانه ام از بوی گل و گل باشد ۱

خودنما گشته سر زلف تو از هر سر موی
لازم طول امل عرض تجمل باشد ۲

با دل سوخته ام گرمی سرشار مکن
که علاجش به تباشیر تغافل باشد ۳

دور از آن زلف دلم بسکه پریشان حالست
آه آشفته من سایهٔ سنبل باشد ۴

هر که در بحر تمنای تو افتد چون موج
دست و پا بازند اگر کوه تحمل باشد ۵

می کشد آخر کارش به پریشانحالی
غنچه سان دل ز چه در بند تمول باشد ۶

کی به طوفان حوادث روم از جا جویا
لنگر زورق دل بار تحمل باشد ۷