شماره ۵۵۳ - آنچه از بوسی بر آن لبهای شیرین می رود

آنچه از بوسی بر آن لبهای شیرین می رود
کافرم هرگز به گلشن گر زگلچین می رود ۱

بر دل بلبل ز بس بنشسته زین گلشن غبار
بر هوا همچون پر افتاده سنگین می رود ۲

بسته بر خود هر طرف آیینه ها از لخت دل
نخل آهم جانب گردون به آیین می رود ۳

بسکه از دل می رباید طاقت و صبر و قرار
شوخ می آید برم یار و به تمکین می رود ۴

دست بر شمشیر و بی پروا و مست و کینه جو
دور باش ای فتنه کان شوخ خلابین می رود ۵

پردهٔ گوش سخن سنجان شود اوراق گل
بسکه جویا بر زبانم شعر رنگین می رود ۶