شماره ۵۵۲ - چو بیداد محبت بیش شد حاجت روا گردد

چو بیداد محبت بیش شد حاجت روا گردد
که دل را رخنه های سینه محراب دعا گردد ۱

چو می از شیشهٔ واژون نگار ناز پروردم
گر آید سوی من از ناز در هر گام واگردد ۲

غبار غم زبس داریم بر رو گرد برخیزد
گهی کز بیم خویش رنگ بر رخسار ما گردد ۳

کمر بر خواری ارباب همت بسته چرخ دون
به آب روی مردان روز و شب این آسیا گردد ۴

ببر از آرزو گر مدعای ترک خود داری
که این حاجت روا از فیض ترک مدعا گردد ۵

چه بیباکانه بر می داری از عارض نقابت را
مبادا زورقم طوفانی موج صفا گردد ۶

چنان جویا ز بار کلفت خاطر بود سنگین
که تا آهم برون آید ز لب زنجیر پا گردد ۷