شماره ۵۶۸ - دلها بسی بر آتش حسنش سپند شد

دلها بسی بر آتش حسنش سپند شد
تا ایمن آن جمال ز رنج گزند شد ۱

دست هوس ز گیسوی مشکین او مدار
بر بام آفتاب توان زین کمند شد ۲

از بسکه خورده خون دلم را بجای شیر
آهوی چشم او به همین بره بند شد ۳

دامن زند تپیدن دل بسکه در برم
بر سر چو شمع شعلهٔ داغم بلند شد ۴

از ماه و آفتاب ندانم ولیک شمع
بگشود تا نظر برخت پای بند شد ۵

همچون پر مگس که بچسبد بر انگبین
دامان دل به خاک ره یاربند شد ۶

جویا به غیر لعل دربار یار نیست
یاقوتیی که درد مرا سودمند شد ۷