شماره ۵۶۹ - چون به صحرا نکهت آن زلف شبگون می رود

چون به صحرا نکهت آن زلف شبگون می رود
نافه می بالد چنان کز پوست بیرون می رود ۱

می کشد با آنکه بار یک جهان دل را به دوش
سرو آزادم ببین نام خدا چون می رود ۲

بسکه چشم می پرستت دشمن هشیاری است
گر فلاطون آید از بزم تو مجنون می رود ۳

جهل باشد رنجش از دخل کج ارباب جهل
حرف در بیدردی یاران محزون می رود ۴

من نمی گویم تویی دزد دل اما چون کنم
کز کنارم تا سر کویت پی خون می رود ۵

گر فتد جویا به دریا عکس روی ما من
همچو سیل تند هامون سوی جیحون می رود ۶