شماره ۶۲۷ - چو آفتاب جمال تو آشکاره شود

چو آفتاب جمال تو آشکاره شود
چراغ لعل به فانوس سنگ خاره شود ۱

نشان آبله افزود حسن روی ترا
یکی هزار شود ماه چون ستاره شود ۲

عنان حزم مبادا زکف دهد که دلت
میانه رو چو بود بحر بیکناره شود ۳

زغنچهٔ گل صد برگ می رباید گوی
به دست جور تو جیبی که پاره پاره شود ۴

ز روی گرم تو آتش پرست گردد شیخ
زچشم مست تو زاهد شرابخواه شود ۵

بیا که خوردهٔ جان در تن فسرده مرا
ز دیدن تو به صد شوخی شراره شود ۶

خدنگ آن مژه جویا ز خاره می گذرد
مباد مستی چشم چنین گدازه شود ۷