شماره ۶۷۰ - آن دم که باده کلفتم از سینه می برد

آن دم که باده کلفتم از سینه می برد
خورشید رشک بر دل بی کینه می برد ۱

در هر بنا که عرض صفا می دهد رخت
هر خشت فیض یک حلب آیینه می برد ۲

دل را ز نرگسش سیهت یک نگه بس است
پیمانه ای غبار غم از سینه می برد ۳

موج شراب مصقل آیینهٔ دل است
کز سینه زنگ کلفت دیرینه می برد ۴

آیینه از مثال پری طلعتان نبرد
ضعیفی که سینه از دل بی کینه می برد ۵

ترسم برد سرشک ز دل نقد صبر را
طفل است و شوخ و راه به گنجینه می برد ۶

جویا کسی که عور شد از کسوت کمال
خود را به زیر خرقهٔ پشمینه می برد ۷