هوش مصنوعی:
این متن شعری است که از غم و اندوه، فراموشی، و از دست دادن عشق و مملکت سخن میگوید. شاعر از درد دل، سوختگی عشق، و رهایی نهایی از غمها مینویسد.
رده سنی:
16+
متن دارای مضامین عمیق عاطفی و فلسفی است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، لحن غمگین و اشاره به از دست دادن و ناامیدی نیاز به بلوغ ذهنی دارد.
شماره ۷۲۹ - رفت می نوشیم ز یاد آخر
رفت می نوشیم ز یاد آخر
شیشه از طاق دل فتاد آخر ۱
خال او از ستاره سوختگی
پا به زنجیر خط نهاد آخر ۲
آه دل را ز جای خود برکند
رفت این مملکت به باد آخر ۳
چشم محتش به ناخن مژگان
گره از کار دل گشاد آخر ۴
هر که رفت از پی هوا جویا
می دهد خویش را به باد آخر ۵
شیشه از طاق دل فتاد آخر ۱
خال او از ستاره سوختگی
پا به زنجیر خط نهاد آخر ۲
آه دل را ز جای خود برکند
رفت این مملکت به باد آخر ۳
چشم محتش به ناخن مژگان
گره از کار دل گشاد آخر ۴
هر که رفت از پی هوا جویا
می دهد خویش را به باد آخر ۵
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۵
۲۵۶
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۷۲۸ - از ازل بی وحشتی نبود دل ما را قرار
گوهر بعدی:شماره ۷۳۰ - نیست جز افغان مرا در بزم آن مکار کار
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
