شماره ۷۹۲ - گر نیست آفتاب برین در کمین برف

گر نیست آفتاب برین در کمین برف
ریزد عرق ز واهمه چون از جبین برف ۱

فرش است نور صبح بروی بساط خاک
یا این مکان بفیض رسید از مکین برف ۲

فردا ز تیغ مهر مسخر شود زمین
امروز اگرچه هست بزیر نگین برف ۳

در برف می زنند ز بس دست و پا شدند
هندوستانیان مگس انگبین برف ۴

گلهای عیش از بت سرخ و سفید چین
بنگر ز عکس باده رخ آتشین برف ۵

از سیر برف بسکه دلم آب می خورد
جویا قسم خورم بسر نازنین برف ۶

باشم چرا به گوشهٔ کشمیر اسیر برف
زین پس گرفته است دل از سردسیر برف ۷

گر نیم قطره می بچکانند بر لبش
بر روی آفتاب کند حمله شیر برف ۸

شد پخته نان روزی ابنای روزگار
چون یافت مایه روی زمین از خمیر برف ۹

حاصل قبول کرد زمیندار کوه و دشت
دست فلک فکند به رویش چو تیر برف ۱۰

جز فیض نوبهار پس از فصل برف نیست
دارد بشارت گل و سنبل بشیر برف ۱۱

جویا به هر کجا که نشینی وطن مکن
این وعظ مانده است به یادم ز پیر برف ۱۲