هوش مصنوعی:
این متن شعری است که از مشک و بوی آن به عنوان نمادی برای آزادی، رهایی از غم و بیان احساسات عمیق استفاده میکند. شعر به زیباییهای طبیعت و تأثیرات عاطفی آن بر انسان میپردازد و از تشبیهات و استعارههای غنی بهره میبرد.
رده سنی:
16+
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و احساسی است که ممکن است برای درک کامل، نیاز به بلوغ فکری و تجربهی بیشتری داشته باشد. همچنین، استفاده از استعارههای پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوانتر چالشبرانگیز باشد.
شماره ۷۹۷ - در کسب هوا کوش که آزاد کند مشک
در کسب هوا کوش که آزاد کند مشک
بو را چو دمی همنفس باد کند مشک ۱
دل را به شمیمی ز غم آزاد کند مشک
هر عقدهٔ دل را گره باد کند مشک ۲
پوشیده نماند به جهان جوهر معنی
هر چند خموش آمده فریاد کند مشک ۳
از نسبت آن جعد سیه موج هوا را
آشفته تر از زلف پریزاد کند مشک ۴
افشرده دل چاک مرا حلقهٔ آن زلف
حاشا که به زخم اینهمه بیداد کند مشک ۵
هر بوی که بیرون دهد از خود ز ختن دور
جویا ز جدایی گله بنیاد کند مشک ۶
بو را چو دمی همنفس باد کند مشک ۱
دل را به شمیمی ز غم آزاد کند مشک
هر عقدهٔ دل را گره باد کند مشک ۲
پوشیده نماند به جهان جوهر معنی
هر چند خموش آمده فریاد کند مشک ۳
از نسبت آن جعد سیه موج هوا را
آشفته تر از زلف پریزاد کند مشک ۴
افشرده دل چاک مرا حلقهٔ آن زلف
حاشا که به زخم اینهمه بیداد کند مشک ۵
هر بوی که بیرون دهد از خود ز ختن دور
جویا ز جدایی گله بنیاد کند مشک ۶
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۶
۲۵۰
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۷۹۶ - رفتم اما بی تو بس بی طاقتم داد از فراق
گوهر بعدی:شماره ۷۹۸ - لعل لب او راست ز رنگین سخنی رنگ
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
