شماره ۸۷۶ - افروختهٔ عشقم و پروانهٔ خویشم

افروختهٔ عشقم و پروانهٔ خویشم
مجنون تو لیلی وش و دیوانهٔ خویشم ۱

از روز سیه اهل هنر شکوه ندارد
یاقوت صفت شمع طربخانهٔ خویشم ۲

از آتش سودای تو چون کرم شب افروز
هر شام چراغ خود و پروانهٔ خویشم ۳

بگذشت چو گل موج طربناکی ام از سر
طوفانی ترخندهٔ مستانهٔ خویشم ۴

حال دلم از من ز چه پرسی که چو جویا
عمریست که یار تو و بیگانهٔ خویشم ۵