شماره ۹۴۰ - جهان را محتسب، چندی به کام می پرستان کن!‏

جهان را محتسب، چندی به کام می پرستان کن!‏
ز می خمخانه ها را رشک کهسار بدخشان کن!‏ ۱

ز قید بوریا هم درد اگر داری مجرد شو
سموم آه را آتش فروز این نیستان کن ۲

خرامت را بود کیفیت گردیدن ساغر
زمین و آسمان را از شراب جلوه مستان کن ۳

اگر از بهر ما نبود، برای خود، خودآرا شو!‏
ز عکست عالم آیینه را رشک گلستان کن ۴

ز خوان نعمت دیدار اگر محروم شد جویا
دلش را از خیال حسن پرشور نمکدان کن ۵