شماره ۹۵۲ - آشفته زلف را زصبا می کنی، مکن!

آشفته زلف را زصبا می کنی، مکن!
ما را اسیر دام بلا می کنی، مکن!‏ ۱

بر شیشه پاره پای هوس می نهی، منه
قصد دل شکستهٔ ما می کنی، مکن!‏ ۲

نسبت مرا به اهل هوس می دهی، مده
تهمت بدودمان وفا می کنی، مکن!‏ ۳

چون غنچه آرمیده دلم در کنار زخم
آزرده اش به درد دوا می کنی، مکن!‏ ۴

می کن ستم به اهل هوس گر نمی کنی
این شیوه گر به اهل وفا می کنی، مکن!‏ ۵

دل خو گرفته است به درد تو عمرها
منت کش دواش چرا می کنی، مکن!‏ ۶