شماره ۹۷۰ - چون شمع برافروختی از باده کشیدن

چون شمع برافروختی از باده کشیدن
گلها بتوان زآتش رخسار تو چیدن ۱

بر شهد لب یارزدم دستی و چون شمع
گردیدم غذایم سر انگشت مکیدن ۲

در دیدهٔ حیرت زدگان یه نباشد
از خانهٔ بی سقف که دیده است چکیدن ۳

غم نیست ز بی بال و پری طائر دل را
بی بهره نماند اگر از فیض طپیدن ۴

بر عاشق دل خسته ندانسته نگاهش
صدبار فدای سر دانسته ندیدن ۵

بر رقت دل فیض تواضع بفزاید
در گریه شود شمع ز بالای خمیدن ۶

بر گرد خود از جوش حیا تار نگه را
چون پیله بود چشم تو در کار تنیدن ۷

چیزی که شنیدیم، چو دیدیم، ندیدیم!‏
زان صلح نمودیم ز دیدن به شنیدن ۸

خود را اگر امشب به لب او نرساند
محروم بماناد می از فیض رسیدن ۹

جویا ز نزاکت شده چون برگ گل از بس
بگداخته لعل شکرینش به مکیدن ۱۰