شماره ۹۹۷ - ریخت مژگانت که ویرانی بود آباد ازو

ریخت مژگانت که ویرانی بود آباد ازو
یک بغل چاکم به رنگ غنچه در دل داد ازو ۱

بسکه با درد فراق دوستان رفتم به خاک
تربتم را گر بیفشاری چکد فریاد ازو ۲

دل خرابی را غمی امشب عمارت می کند
کاشیان جغد را محکم بود بنیاد ازو ۳

درد عشق خوبرویان هر قدر باشد کم است
آنقدر غم کو که گردد خاطر کس شاد ازو ۴

حال دل جویا فراموش است از حیرت مرا
می دهد گاهی تپیدنهای بسمل یاد ازو ۵