هوش مصنوعی:
شاعر در این متن از غم و اندوه عمیق خود میگوید و احساس تنهایی و انزوا را بیان میکند. او خود را مانند سوزنی میبیند که در جای پای خود فرو میرود و هیچکس جز خودش را در دنیای یکرنگ خود نمییابد. همچنین، او از عشق به معشوقهای سخن میگوید که بوی زلفش جان او را زنده میکند.
رده سنی:
16+
متن دارای مفاهیم عمیق عاطفی و عرفانی است که درک آن برای سنین پایینتر دشوار است. همچنین، استفاده از استعارهها و نمادهای پیچیده نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد.
شماره ۱۰۰۲ - بسکه سنگینم ز بار غم به راه جستجو
بسکه سنگینم ز بار غم به راه جستجو
همچو سوزن می روم در نقش پای خود فرو ۱
در نیابد غیر خود در دیدهٔ یکرنگیم
می شوم با آن بت آیینه رو چون روبرو ۲
زنده گر دارد دلم از نکهت زلفش چه دور
می دمد جان در نهاد روح جویا بوی او ۳
همچو سوزن می روم در نقش پای خود فرو ۱
در نیابد غیر خود در دیدهٔ یکرنگیم
می شوم با آن بت آیینه رو چون روبرو ۲
زنده گر دارد دلم از نکهت زلفش چه دور
می دمد جان در نهاد روح جویا بوی او ۳
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۳
۲۸۵
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۰۰۱ - نیست آسان چارهٔ دیوانهٔ گیسوی او
گوهر بعدی:شماره ۱۰۰۳ - صحبت بی نفاق یاران کو
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
