شماره ۳ - آنکه نور دیده سازد روی آتش ناک را

آنکه نور دیده سازد روی آتش ناک را
سرمه چشم ملایک ساخت مشتی خاک را ۱

گر دل آدم نبودی جلوه گاه حسن او
با گل آدم چه نسبت بود جان پاک را ۲

آه ازین نقاش شورانگیز کز نقش بیان
زنگ از دل می برد آیینه ادراک را ۳

تا ابد از صورت شیرین لبان پرویزوار
دیده از حیرت ببندد خسرو افلاک را ۴

هر که کرد از شکر لطف خودش شیرین زبان
زهر حسرت میدهد نوش لبش تریاک را ۵

ای که می گویی خرام قدم خوبان دل برد
این خرامیدن که داد آن قامت چالاک را ۶

گر نکردی خون اهلی چشم خوبان را حلال
تیغ خونریزی ندادی غمزه بی باک را ۷