شماره ۴ - ای بخاطر صد غبار از رشگ تو آیینه را

ای بخاطر صد غبار از رشگ تو آیینه را
کرده چاک از دست تو ماه منور سینه را ۱

با تن چون برگ گل پشمینه پوشی کرده یی
زان بنوت نافه پوشد خرقه پشمینه را ۲

از میان انبیاء مهر نبوت زان تست
گنج علمی لاجرم مهری بود گنجینه را ۳

گر نمایی روی روشن کی دگر آیینه گر
پرده زنگاری از رخ بر کشد آیینه را ۴

دیده روح الامین از شرح صدرت نور یافت
روشن آن چشمی که دید آن سینه بی کینه را ۵

شد شب قدری شب آدینه تا مخصوص تست
غایت قدر است ازین نسبت شب آدینه را ۶

آنچه من دوش از قیام قامتت دیدم بخواب
تا قیامت عاشقم خواب شب دوشینه را ۷

با خیالت از ازل اهلی چو می بازد نظر
روی بنما یک نظر این عاشق دیرینه را ۸