شماره ۳۳ - از که نالم که فغان از دل ریش است مرا

از که نالم که فغان از دل ریش است مرا
هر بلایی که بود از دل خویش است مرا ۱

شربت وصل تو بی زخم فراقی نبود
لذت نوش پس از تلخی نیش است مرا ۲

من که بیگانه ام از خویش و محبت سوزم
چه غم از محنت بیگانه و خویش است مرا ۳

مگرم کعبه امید پس از مرگ دهند
کاین ره دور و درازی است که پیش است مرا ۴

گر دل از زخم جفای تو شود ریش چه غم
هرحمت های غمت مرحم ریش است مرا ۵

گرچه خوبان بمن خسته جفا کم نکنند
شکر ایزد که وفا از همه بیش است مرا ۶

سجده روی نکو اهلی اگر بد کیشی است
بت پرستم چه غم از ملت و کیش است مرا ۷