شماره ۱۳۹ - گرچه در غارت جان است دو چشم سیهت

گرچه در غارت جان است دو چشم سیهت
سر آن چشم سیه گردم و روی چو مهت ۱

حاجت صور و دم عیسی مریم نبود
مرده را زنده کند بار دگر یک نگهت ۲

تویی آن ماه که خورشید بود بنده تو
بلکه خواهد که شود سایه صفت خاک رهت ۳

بکه نالیم ز بیداد تو؟ کز سایه حسن
حلق در گوش بود چون مه نو پادشهت ۴

طعنه بر ما چه زنی ای ملک از عرش، بترس
تا نه از زهره جبینی فکند دل به چهت ۵

اهلی از خاک در دوست مشو دور که تو
بنده پیری و جز دوست که دارد نگهت ۶