شماره ۱۸۷ - جور آن بت همه بر جان پریشان من است

جور آن بت همه بر جان پریشان من است
سخت تر زان دل چونسنگ مگر جان من است ۱

که گزیدست بدندان لب لعلش که بر او
زخم دندان نه باندازه دندان من است ۲

در غم او همه کس مست و گریبان چاکند
از میان همه دستش بگریبان من است ۳

عاقبت کار حریفان همه سامان بگرفت
آنچه سامان نپذیرد سر و سامان من است ۴

دین عاشق برضای دل معشوق بود
کفر اگر یار قبولش بود ایمان من است ۵

غافل از حال من امشب مشو ای همسایه
کامشبم می کشد آن شمع که مهمان من است ۶

امشب از گرمی مجلس جگر شمع بسوخت
وین نه از شورمی، از آتش پنهان من است ۷

ابر رحمت بگنه شویی اهلی نرسد
چشم امید بدین دیده گریان من است ۸