شماره ۱۹۲ - مرا که جان پی قربان شدن بود پیشت

مرا که جان پی قربان شدن بود پیشت
تو خواهی ام کش و خواهی رقیب بد کیشت ۱

ترا بشاهی حسن آن بزرگی از بختست
که آفتاب کم از ذره یی بود پیشت ۲

جراحت دل من تازه تر شد از نمکت
اگر چه گرم کنی مرهم دل ریشت ۳

ز مومیایی شمع وصال رحمی کن
به دلشکستگی عاشقان درویشت ۴

به ذوق مستی عشق آن زمان رسی ای دل
که طعم نوش دهد نشتر بد اندیشت ۵

بدان دو آهوی مجنون شکار او اهلی
مکن نگاه که بیگانه سازد از خویشت ۶