شماره ۱۹۳ - ای سرو روان خاک شوم در ته پایت

ای سرو روان خاک شوم در ته پایت
جان من و جان همه عالم به فدایت ۱

در خلوت دل شو که چه جای دگران است
بالله که جان هم نتوان دید به جایت ۲

در حشر قیامت بود آن دم که شهیدان
خیزند و سراسیمه درافتند به پایت ۳

گر کشته شوم بهر تو یکبار بکو حیف
تا زنده شوم از نفس روح فزایت ۴

بسیار زند بر سر خود سنگ ندامت
آن کو دل و دین باخت به امید وفایت ۵

جایی که زلیخا نکند ناله ز یوسف
زن بهتر از آن مرد که نالد ز جفایت ۶

اهلی، به گدایی ز تو خرسند شد اما
شاهنشه حسنی چه غم از حال گدایت ۷