شماره ۲۰۷ - از عالم جان آنچه بما فیض رسان است

از عالم جان آنچه بما فیض رسان است
حسن خوش و آواز خوش خوش نفسان است ۱

صید دل من زاهد و صوفی نتوانند
سیمرغ من آزاده ز دام مگسان است ۲

بیدرد که از زخم محبت نشد آگه
درد دل عشاق چه داند که چه سان است ۳

عاشق طلبش چاشنی غم بود از دوست
گر وصل هوس میکند از بوالهوسان است ۴

در کوی خرد هیچکسان منکر عشقند
صد شکر که اهلی نه از آن هیچکسان است ۵